Create a Joomla website with Joomla Templates. These Joomla Themes are reviewed and tested for optimal performance. High Quality, Premium Joomla Templates for Your Site
riviernieuw.png

Carel Visser

Kunst heeft vele gezichten, en al is er in onze buurt helemaal niet zo veel kunst te bewonderen, grote verschillen zijn er wel. In de vorige Buurtkrant schreef ik over de gevelstenen van Anno Smith. Vriendelijk werk, toegankelijk; wat je er ook van vindt, moeilijk kun je het niet noemen.

 

Dat geldt allemaal niet voor het kunstwerk van Carel Visser dat sinds 1980 bij het voormalig postkantoor aan de Achterweg ligt. 'Vier wiggen' heet het en dat zijn het ook. Vier wiggen van cortenstaal, die daar bescheiden, misschien zelfs wat verloren in het trottoir liggen. En toch. '[het beeld] markeert  door zijn plaatsing het ‘overgangsgebied’ tussen de bedrijvige wereld van de spoorwegen en de kantoren van het Expeditieknooppunt van de TPG enerzijds en een oude woonbuurt anderzijds'. Dat vertelt de website kunstopstraat.nl van het Centrum voor Beeldende Kunst tenminste. Dus ik dacht: ik ga nog maar eens goed kijken.

Carel Visser wordt beschouwd als een belangrijke Nederlandse beeldhouwer. Vroeg in zijn leven als kunstenaar maakte hij expressionistisch constructivistische beelden. Dat wil zeggen dat hij het onderwerp dat hij in de werkelijkheid zag als het ware uit elkaar haalde en van de losse onderdelen een beeld opbouwde, construeerde. Van het beeld 'Moeder en kind' dat in Rotterdam staat, is het kind bijvoorbeeld duidelijk herkenbaar. Maar de moeder is opgebouwd uit stukken waarbij je wel kunt bedenken wat ieder deel voorstelt terwijl het toch niet echt op dat lichaamsdeel lijkt.

Later werd zijn werk steeds meer abstract, het beeldt geen levende werkelijkheid meer uit. De Vier Wiggen is daarvan een voorbeeld. Het zijn geometrische vormen, zonder meer. Een ander voorbeeld van deze stijl is het beeld De Poort. Dit staat aan de Paterswoldseweg, ter hoogte van de spoorwegovergang.

De plek waar De Vier Wiggen staat is in de afgelopen jaren steeds meer naar de rand van onze buurt geschoven. Het postkantoor is veranderd in een weinig uitnodigend Business Point, voor de fietsen zijn te weinig rekken, 's morgens en 's avonds haasten mensen zich van en naar de trein en af en toe komt een auto een reiziger afzetten. Het is kortom een wat rommelige hoek. En daar, een beetje donker onder de bomen, bijna tegen de gevel van het TPG gebouw aan, ligt Carel Visser's 'Vier Wiggen'.

Maar als je eens de tijd neemt om het werk wat beter te bekijken, om er eens omheen te lopen en het tot je door te laten dringen, dan ga je er toch wel iets in zien. Ik kreeg er tenminste wel een gevoel bij. Niet dat de Vier Wiggen zich erg met zijn omgeving lijkt te bemoeien. Integendeel. Maar wel lijkt het of het in zijn centrum een stilte laat ontstaan, een rustpunt. Maar hoeveel mensen nemen op deze plek de tijd om dat te ervaren?

Die wiggen verdienen een mooiere plek, dacht ik. En ik zag ze liggen in het gras van het Dinkelpark, op een mooie lentedag, met kinderstemmen die er om- en overheen dansen en een  hondenneus die even komt kennismaken (van een hond die weet hoe je je jegens een kunstwerk hoort te gedragen).

Remko Varkevisser
maart 2010

Nieuwsarchief